تبلیغات
عقل سرخ - کهنه سربازان جنگ
دوشنبه 13 تیر 1390

کهنه سربازان جنگ

   نوشته شده توسط: حمید رفیعی    

باسم رب الحسین

شاید این روزها دغدغه کهنه سربازان جنگ کمتر شده باشد. نه اینکه از ابتدا دغدغه زیادی نسبت بهشان وجود داشت؛ نه!! اینکه این روزها از همه جهت به اینان بی توجهی می شود. نه مردم به درستی به یاد اینان و ارزش هایشان هستند نه حاکمیت توجه خاصی به ایشان می کند. گویی که نه روزگاری جنگی بوده و نه کسانی سپر بلای این ملت شده اند تا خاک ایران از دست نرود. جماعتی که 8 سال را در جبهه گذراندند و از تحولات شهری بی خبر بودند و یکدفعه با ارزش های تازه به وجود آمده ای مواجه شدند. جنگ سختی های زیادی را به مردم تحمیل کرده بود و شاید خیلی ها اینان را مقصر این همه سختی می دانستند که "چقدر می جنگید!!!!!!!!!! بس است دیگر". شاید در بهترین حالت برخورد مردم با ایشان این بود "ممنون که جنگیدی ولی خب که چی؟". تا جایی پیش رفته ایم که دیگر این ارزش ها را به تمسخر می گیریم. " ... این بود ارزش های امام راحل؟" یا "پس ارزش ها چی میشن :دییییییییییی" و این به دلیل این است که تعریف درستی از ارزش ها برایشان، برایمان نشده است. مگر حمایت از مظلوم و مستضعف هدف و ارزش این ها نبود؟ چه شده است که ما عده ای را در بحرین و سایر جاها مستضعف می دانیم -که به حق هم مستضعف هستند و به خاطر شیعه بودنشان هزینه بیشتری از سایر جاها می دهند- اما در سوریه -روزی 60 کشته- آمریکایی هستند؟ مگر این برخورد دوگانه برخورد آمریکایی نیست؟ مگر اسلامی که با موازین آمریکایی قضاوت کند اسلام آمریکایی نیست؟ مگر ضد همین اسلام آمریکایی انقلاب نشد؟ .... -بخوانید حدیث مفصل از این مجمل-

1359 علیرغم اینکه فیلم خوش ساختی نیست ولی داستان خوبی را مطرح می کند. داستان تغییری که جامعه به دلیل مدیریت نادرست و انحصاری کردن ارزش ها دچار آن شده است. امروز دیگر ارزش ها عوض شده اند. منظورم این نیست که دیوارها پر از عکس شهدا بشن یا همه پیکسل شهدا رو، روی همه جاشون نصب کنن -کاری که عده ای برای به زعم خودشان مقابله فرهنگی می کنند- یا اینکه رپ مذهبی خوانده شود. بگذارید این ها را برای اهل خودش. باید به ارزش های اصیل شهدا برگشت. عدالت، آزادی و آزادگی، مقاومت.

1359 داستان فرماندهی است (مثلا حاج داود) که در 59 به کما می رود و 89 به هوش می آید. داستان تغییراتی است که در این سال ها اتفاق افتاده، داستان بی مهری هایی است که رزمنده ها شده. بی مهری تنها وحشی خواندن آن ها نیست. زندان کردن اینان هم بی مهری اینان است، فرصت حرف زدن به ایشان ندادن هم بی مهری است. برانداز خواندشان هم بی مهری است. هدف من شعار دادن نیست ولی باید بدانیم که حقی بر ما دارند و باید بدانیم که در این حق کوتاهی کرده ایم. ما واقعا به یک تغییر بزرگ نیازمندیم ... یک تغییر بزرگ


فتوبلاگ هم به روز شد: http://hrpixel.com


POWERED BY MIHANBLOG.COM     
Design by InfoCreek | www.infocreek.com