تبلیغات
عقل سرخ - ماکیاولیسم
یکشنبه 3 خرداد 1388

ماکیاولیسم

   نوشته شده توسط: حمید رفیعی    

باسم رب الحسین

کدام خط قرمز؛

                     احیای گفتمان انقلابی یا احیای

 

                 گفتمان ماکیاولی؟

جناب آقای دکتر محمود احمدی نژاد به نماد احیای گفتمان  فروخفته و فراموش شده انقلابی

پس از چندین سال تبدیل شده اند و طبعا طرفداران این گفتمان به مثابه اهرمی برای احیای این

گفتمان می باشند. در این گفتمان اما چیزی نهفته است که به راحتی نمی توان به آن گفتمان

انقلابی اتلاق کرد یا در یک نگاه حداقلی گزاره های این گفتمان با گفتمان اصیل انقلابی و

حامی مستضعفین دهه مقدسه شصت سازگار نیست. روایت بهتر از این گفتمان در جهات

مختلف قابل بررسی است که آیا این گفتمان احیاگر گفتمان انقلابی است یا احیاگر گفتمان

ماکیاولی. البته باید اذعان کرد که آرایه دوم بیشتر دیده شده تا آرایه اول. گفتمان انقلابی به

دانشگاه به مثابه پایگاهی می نگریست که "مبدا همه تحولات" بود (صحیفه امام    ج‏8    64)

نه پایگاهی برای پرورش جاسوس و منافق بی دین یا پایگاهی که "فقط بدگویی به نظام را یاد

می دهد". مرجعیت از ستون های گفتمان انقلابی بود. مرجعیت از درجه اهمیت بالایی

برخوردار بود. مرجعیت جدای از طرز تفکر و منش دارای احترام بود. این کدام گفتمان انقلابی

است که مرجعیت را فقط ابزار اعمال بی حساب خود می خواهد و تفکیک می کند؟ در گفتمان

انقلابی فقیه حق داشت قرائت خود را از دین بیان کند بدون مواجهه با انسان بی سوادی که از

بودجه دولت او را متهم به بی سوادی می کند. سال 84 عده ای به حضرت آیت الله جوادی

آملی در مجلس سخنرانی وی به دلیل حمایت از کاندیدای خاص حمله ور شدند. اینجاست که

که انسان بیشتر ماکیاولی را می بیند تا احیای گفتمان انقلابی. در گفتمان انقلابی بسیجی

کسی بود که بدون هیچ چشم داشتی به دنیا و سهمیه و ... جان بر کف به نبرد حق علیه

باطل می شتافت و جان خود را بدون هیچ چشم داشتی فدای آرمان انقلاب می کرد و در یک

کلام "بسیج مدرسه عشق" بود. بسیج گفتمانی بود که از رای جمهور به مثابه ناموس خود

دفاع می کرد نه بسیجی که در برابر چاپ 6 میلیون تعرفه رای اضافی دم بر نیاورد. دردمندانه در

دولت این احیاگر گفتمان انقلابی!! شاهدیم که دکتر اول بسیجی خوانده می شود و پس از

استیضاح از او قدردانی می شود. گفتمان انقلابی مبتنی بر حقوق مستضعفین و پابرهنگان

زمین بود. گفتمان انقلابی گفتمانی نبود که در آن یک میلیاردر وزیر کشور شود و کسی دم

برنیاورد. آیا تورم 25 درصدی حق مستضعفین است؟ آقای رئیس جمهور در اوایل دوره ریاست

خود بر قوه مجریه در جمع استانداران گله از گرانی نخود و لوبیا داشتند و اعتراض به اینکه مردم

ما چرا باید نخود به قیمت جهانی در آبگوشت خود بریزند!! چه شد که یک ماه بعد در جواب

گرانی ها پای قیمت جهانی را به وسط کشیدند؟ در گفتمان انقلابی اسراییل دشمن بود. نه

اینکه به دلیل تعجیل در برقراری رابطه با آمریکا و کشورهای اروپایی به کشور دوست تبدیل شود

و صد البته مورد تایید دولت و موضع رسمی. در گفتمان انقلابی کسی حافظه مردم را ناچیز

نمی شمرد. هنوز مردم شعار آوردن نفت روی سفره ها را از یاد نبرده اند که از جانب "تمام

مردان دولت" تکذیب شد. جدای از تمام این ها طرح موضوعاتی ماجراجویانه همچون

هولوکاست و برگزاری کنفرانس بین المللی برای آن نه تنها سودی برای ملت مظلوم و

ستمدیده فلسطین نداشته بلکه باعث ثبت هولوکاست به عنوان یک روز ملی در سازمان ملل

شد. بی برنامگی در امور اجرایی کشور نه تنها طرح اصولگرایان برای ساختن ژاپنی اسلامی را

ابتر و کان لم یکن گذاشته که کشور را در آستانه ورود به زیمباوه اسلامی قرار داده است. حال

با تمام این تفاسیر آیا نباید نگران استحاله گفتمان انقلاب اسلامی بود؟


POWERED BY MIHANBLOG.COM     
Design by InfoCreek | www.infocreek.com